|
Josef
Rings war Holzhändler von der Bell, der in der Welt herumgekommen
war. Nach seiner Rückkehr schrieb und illustrierte er 1983 das
Manuskript „Jugendstreiche“, in dem sich seine
Jugenderinnerungen widerspiegeln:
Hennes und Jüppke sind immer auf der Suche, wie sie sich ein
Taschengeld verdienen können. Nachdem
mal wieder eine Sache schiefgelaufen war, meinte Hennes:
Do'e
fällt mech en, dä Möschebur seit,
dat
hä op Eekelter es ärj bedeit,
on
dat sin Küschkes, mar wie besi'ete
am
levste jeplaude Eekelter fri'ete
die
Eekelter avvnömmt büllewies
an
dofür betalt ene joode Pries.
Esone
Büll kannste schleppe an draghe,
de
Hauptsach es- die Jrosches laache.
Bejrippste
dat – mar keene lange Dröm,
jetzt
jeht et en d’r Bösch – erop op de Bööm!
'Ni'ver
de Ni'esch, stung hu'ech on deck,
en
alde Eek, möt Eekelter jespeck;
do
jinget e'rop, mar bloß möt de Söck,
enne
Aap hött dat nett flöcker jemäck!
die
öngeschde Rieser, hoss avjerupp,
jinget
hüher an hüher, bis huch en de Kupp
do-an
ene Twelj, wiet övver de Ni'esch,
hinge
de Eekelter- ji'el wie Ji'esch.
"Jüppke"
schreet Hennes's, wie hinjesi'ent,
ronk,
wie Kneekele - wie avvjedri'ent,
die
mösse w’r plöcke, die mösse wir han,
die
brenge Jrosches, die jont an d’r Mann!"
Hennes
dä plöck janz vüre an de Spetz,
ech
rutsch hengerher - em Reitersetz.
"Jong"
ment Hernes: " he’i hänge eso vüll
on
dobei hann ech bald voll minne Büll!"
Mar
dann ku'm et Eng - w'r hüre et kraake,
w’r
kicke en d’r Abjronk, blass wie e Laake.
Dann
wöd et schlemm, dä Twlej breek avv,
d’r
Du'ed vörr de Ooge jeht et e'ravv.
W’r
klammere am Twelj - d'r Büll en de Häng
bi'ene
Jesses- Maria! Nu es
et am Eng!
Doch
i’esch onger Waater, wie fort jeblo'ese
send
w’r he'i em Mott am
ro'ese,
dobei
jing dann alles dureen,
d'r
Kopp no'e onge - no'e Ove de Been,
Nix
miehe te senn - nix miehe te hüre,
keen
Jevöhl vör henge on vüre.
Mar
Onkrut verjeht nett, w’r komme an Lank,
naat
– wie de Katze – evver d’r Büll en de Hank.
|